“A zer oroitzapen onak utzi dizkidan berriemaile grafiko gisa emandako bizitza honek guztiak.
Baita jasan behar izan nituen une txarrek ere: irainak, karreteak konfiskatzea, kamerak haustea eta, behin, atxiloketa ere. Baina, zalantzarik gabe, onena izan da zuek guztiok erakutsi didazuen maitasuna, estimua eta babesa.
Erakusketa honen bidez, oker zeudela erakutsi nahi diot jende askori, hau pentsatu eta esaten zidatenei: “Zu hemen bazaude, zerbait gertatuko da”; izan ere, kalean movidak zeudenean bakarrik ikusten nindutela ematen zuen. Bada, erakusketa honen bidez beste arlo asko jorratu nuela ikus dezakezue: paisaiak, jaiak, inauteriak, ezkontzak, eta abar.
Prentsa-argazkigintza utzi ondoren —eta ez nik hala erabakita—, kalean gauza batzuk egiten jarraitu nuen ostalaritzako lanak horretarako aukera ematen zidan guztietan, eta irudi horietako batzuk hemen ikus ditzakezue.
Niretzat, gogorrena Egin eta Egunkaria ixtea izan zen. Plazer handia izan zen bi egunkari horietan lan egin ahal izatea eta lankide onekin bizipenak partekatzea.
Robert Capa hainbat gerratako argazkilariaren jarraitzailea naiz, eta beti gogoratzen dut haren esaldietako bat: "Zure argazkia behar bezain ona ez bada, behar bezain hurbil ez zeundelako da". Eta hori, gure eguneroko lanean, egia borobila da.
Espero dut hemen aurkezten dudan guztia zuen gustukoa izatea. Espero dut elkar ikustea eta zuen galderei erantzun ahal izatea. Lagun batzuk ere gogora ekarri nahi ditut, behin baino gehiagotan nire karretea utzi behar izan bainien, kendu baino lehen.
Badakizue, Lacalle beti kalean.
Mila esker eta besarkada bero bat denontzat”.